از کانادا تا آرژانتین، تولیدکنندگان نفت در سراسر قاره آمریکا در طول جنگ ایران با تصاحب سهم بازار از دست رفته صادرکنندگان خاورمیانه، از یک سود بادآورده بهرهمند شدهاند. تمرکز مجدد بر امنیت انرژی در سطح جهان میتواند این واکنش اضطراری را به یک تغییر ساختاری پایدار تبدیل کند.
تولید نفت در قاره آمریکا از زمان آغاز جنگ ایران و بسته شدن تنگه هرمز در شش ماه پیش که حدود یکپنجم عرضه جهانی نفت را مختل کرد، به جایگزینی مناسب برای منابع عظیم هیدروکربوری خاورمیانه تبدیل شده است. این چرخش یکی از چشمگیرترین تغییرات در چشمانداز جهانی انرژی در دهههای اخیر است.
بسته شدن هرمز بلافاصله رقابتی شدید را برای جایگزینی بشکههای از دست رفته خاورمیانه به راه انداخت و قاره آمریکا به عنوان ذینفع اصلی پدیدار شد.
بر اساس دادههای کپلر، صادرات نفت خام از این منطقه، از کانادا در شمال تا آرژانتین در جنوب، در سال ۲۰۲۶ تاکنون به میانگین بیسابقه ۱۱.۷ میلیون بشکه در روز رسیده است که نسبت به ۱۰.۳ میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۲۵ افزایش یافته و تقریباً دو برابر حجم ثبتشده در یک دهه پیش است.
ایالات متحده با صادرات میانگین ۴.۴ میلیون بشکه در روز در سال جاری پیشتاز است و پس از آن برزیل با ۲.۵ میلیون بشکه در روز قرار دارد.
آسیا بخش عمدهای از نفت خام مازاد قاره آمریکا را جذب کرده است. واردات به این قاره از نیمکره غربی از زمان آغاز جنگ ایران به شدت افزایش یافته و در مسیر رسیدن به رکورد ۵.۴ میلیون بشکه در روز در ماه اوت قرار دارد، در حالی که این رقم در سال ۲۰۲۵ به طور میانگین ۴ میلیون بشکه در روز بود.
این تنوعبخشی از سر ضرورت زاده شد، نه بر اساس یک طرح قبلی؛ اما این شوک، خطرات وابستگی بیش از حد به عرضههای خاورمیانه را آشکار کرد. با توجه به زخمهای ناشی از زمان جنگ در آسیا، این درس ممکن است ماندگار شود.
حتی اگر صادرات خلیج فارس در نهایت بهبود یابد، واردکنندگان آسیایی احتمالاً تمایل خواهند داشت از وابستگی مجدد بیش از حد به یک منطقه واحد – به ویژه منطقهای با گلوگاههای دریایی آسیبپذیر و خطر بالای درگیری – اجتناب کنند. …
