پروفسور جولیا استاینبرگر در اولین روز کاری خود به عنوان نویسنده متخصص در یکی از مهمترین گزارشهای اقلیمی جهان، کسی را نمیشناخت و برای صرف صبحانه پشت میز غریبهای نشست. او گفت: «سلام، من جولیا هستم. از دانشگاه لوزان.» مردی که مقابلش نشسته بود پاسخ داد: «من مصطفی بابیکر هستم. من با شرکت آرامکوی عربستان کار میکنم.»
آرامکو، شرکت نفت دولتی عربستان، مسئول انتشار کربن بیشتری نسبت به هر شرکت دیگری در تاریخ است که بحران اقلیمی را تشدید میکند، و این پادشاهی مدتهاست که مانع بزرگی برای اقدامات اقلیمی بوده است. استاینبرگر پرسید آیا این تضاد منافع نیست؟ هیئت بیندولتی تغییرات اقلیمی سازمان ملل (IPCC) که هر دوی آنها اکنون در آن عضو بودند، گزارشهایی را تهیه میکند که زیربنای مذاکرات اقلیمی سازمان ملل است و به سیاستهای ملی اقلیمی در سراسر جهان جهت میدهد. استاینبرگر به یاد میآورد که بابیکر گفت: نه، او این رابطه را در فرم تضاد منافع IPCC اعلام کرده است. «آن پاسخ برای من قانعکننده نبود، اما او دوستانه برخورد کرد و صبحانه خوبی داشتیم.» …
