عابده بهمنپور
آرمان امروز : کودک در راهروی فروشگاه زمین خورده یا اسباببازیاش شکسته است؛ اشک میریزد و صدای گریهاش بلند میشود. واکنشِ معمول و فوریِ بزرگسالان چیست؟ «گریه نکن عزیزم! بیا این شکلات را بخور»، «ببین تو تبلت چه کارتونِ قشنگی هست!» یا «غصه نخور، الان میرویم یکی بزرگتر و بهترش را میخریم!».
در نگاهِ اول، این تلاشی مهربانانه برای آرام کردنِ یک کودک است، اما اگر با عینکِ اجتماعی و فرهنگی به این صحنهی تکراری در خانهها، پارکها و فروشگاهها نگاه کنیم، با پدیدهای عمیقتر و نگرانکنندهتر روبهرو میشویم: سیطرهی «دیکتاتوریِ حالِ خوب» بر جامعه؛ فرهنگی که به ما القا میکند انسانِ موفق و سالم، انسانی است که همیشه شاد است و هرگونه احساسِ غم، ناکامی یا خشم، یک «نقص» یا «بحران» است که باید فوراً سرکوب یا پنهان شود.
اضطرابِ جمعیِ والدین در تلهی روانشناسیِ زرد …
