روحاله رضاعلی
آرمان امروز : آغاز سال تحصیلی، فقط باز شدن درهای مدرسه و شنیدن دوباره صدای زنگ سال تحصیلی نیست؛ فرصتی است برای اینکه به آدمهایی فکر کنیم که سالها در سکوت، بخشی از زندگی خود را برای ساختن آینده این سرزمین گذاشتهاند. اما این روزها، با شنیدن تعبیرهایی چون «جانفدا» یک پرسش ذهنم را مشغول میکند: «آیا فقط کسی که جان خود را برای وطن فدا کرده، عاشق ایران است؟» پیش از هر چیز باید محکم و واضح گفت: از جان گذشتن برای وطن، مرتبهای والا و استثنایی از ایثار است. انسانی که آگاهانه جان خود را برای دفاع از مردم و سرزمینش فدا میکند، کاری بزرگ و ستودنی انجام داده است؛ کاری که نمیتوان با هیچ محاسبه مادی و دنیوی ارزش آن را سنجید.
اما آیا این بدان معناست که هرکس جان خود را نداده، سهمی در ساختن ایران و فداکاری برای این سرزمین نداشته است؟ اینجاست که باید میان «جانفدا بودن» و دیگر شکلهای خدمت و ایثار تفاوت بگذاریم، سخن از همسطح کردن این دو نیست؛ سخن از حقشناسی نسبت به هر دو است. جانفداها را باید با تمام احترام و حرمت گرامی داشت؛ و عمرفداها را نیز نباید از یاد برد… …
