یدالله کریمی پور
آرمان امروز : اگر بتوانیم به افغانستان ۶۰ سال پیش، یعنی دهه ۱۳۴۰ خورشیدی بنگریم، چشم اندازی که میبینیم با افغانستان امروز فاصلهای شگفتانگیز دارد.
کابل، پایتخت آرام ظاهرشاه، دانشگاه، دبیرستانهای دخترانه، بیمارستان، سینما، رادیو، هتل، خیابانهای آسفالته، خودرو و ساختمانهای دولتی با کیفیت داشت؛ در کنار بازارها و محلههای سنتی. دختران در دانشگاه تحصیل میکردند و زنان در مدرسه، بیمارستان، اداره و عرصه سیاست حضور داشتند. مهمتر اینکه این حضور فقط یک آزادی ظاهری نبود.
قانون اساسی ۱۹۶۴، حق رای و نامزدی زنان برای مجلس را به رسمیت شناخت. در انتخابات ۱۹۶۵، رقیه ابوبکر و دکتر اناهیتا راتبزاد از کابل، خدیجه اهراری از هرات و معصومه عصمتی وردک از قندهار، به پارلمان راه یافتند. حمیرا سلجوقی و عزیزه غازی نیز سناتور شدند. کبرا نورزایی وزیر بهداشت شد و شفیقه ضیایی نیز به مقام وزیر مشاور رسید. …
