فرهاد نظری؛ مردی که خود میراث بود

حجت‌اله مرادخانی

آرمان امروز : یک بنای تاریخی را می‌توان مرمت کرد، یک شیء را می‌توان در موزه نگه داشت، یک کتیبه را می‌توان ثبت و مستند کرد؛ اما هیچ‌کدام از اینها به‌تنهایی به معنای زنده ماندن میراث فرهنگی یک کشور نیست. میراث، زمانی زنده است که کسی باشد آن را بشناسد، درک کند، تفسیرش کند و بتواند آن را به دیگری منتقل نماید. به همین دلیل، در کنار بناها و اشیا و آیین‌ها، همواره از انسان هایی که خود حامل زنده و پاسدار میراث فرهنگی و هنری هستند صحبت می شود. کسانی که بخشی از حافظه فرهنگی و تجربه زیسته یک سرزمین در وجودشان استمرار پیدا کرده است. دکتر فرهاد نظری از همین جنس بود؛ انسانی که سال‌ها با میراث فرهنگی ایران زیست و سرانجام خود به بخشی از میراث این حوزه تبدیل شد. کسی که فقط معلم میراث فرهنگی یا مدیر شایسته آن نبود، بلکه بخشی از آن را در قالب تجربه زیسته و شناخت عمیق از ایران با خود حمل می‌کرد. …