میقات

‌واژه‌ها فقط واژه نیستند؛ برخی از آنها از مرز یک کلمه فراتر می‌روند و به دریچه‌ای برای اندیشیدن بدل می‌شوند. هر زبانی چند واژه‌ این‌چنینی دارد؛ کلماتی که در ترجمه گم می‌شوند، چون آنچه با خود حمل می‌کنند، بیش از معناست. ژاپنی‌ها «مونو نو آواره» را دارند؛ حسرتی شیرین از گذرا‌بودن زیبایی. دانمارکی‌ها «هوگه» را دارند؛ آن آرامش خانگی و دنجی که به‌سختی می‌توان تعریفش کرد. ترک‌ها «نیسگیل» را دارند؛