به گزارش گروه رسانهای شرق،
حسین قلیخانی: بارها این صحنه را دیدهایم؛ نام مکان روی تابلو یک چیز است و نامی که مردم به زبان میآورند چیز دیگر. در نگاه اول شاید این فقط یک عادت زبانی یا نوستالژی شهری به نظر برسد، اما وقتی همین اتفاق را در شهرهای مختلف بررسی میکنیم، یافتهها شکل دیگری پیدا میکند. این یعنی ماجرا فقط درباره چند نام قدیمی نیست، بلکه درباره فاصلهای است که گاهی میان نام رسمی و نام اجتماعی یک مکان شکل میگیرد. شهروندان گاهی با دو نقشه و دو عنوان متفاوت در یک مورد در یک نقطه شهر مواجه میشوند؛ یکی روی تابلوهای شهری و نقشههای رسمی، و دیگری در ذهن و زبان مردم. شاید درباره میزان اهمیت این موضوع نتوان سنجهای مشخص کرد، اما در واقعیت ممکن است نام رسمی خیابانی را بگویید و راننده تاکسی آن را نشناسد، اما کافی است نام اصیل و ابتدایی آن را بر زبان بیاورید تا مقصد برای همه روشن شود. البته نام یک خیابان فقط برای پیداکردن یک آدرس نیست. مردم با همان نام قرارهای روزانهشان را میگذارند، مغازهای را به قوم و خویشی معرفی میکنند، مسیر کودکیشان را برای نوههایشان تعریف میکنند و نشانی خانهای قدیمی را میدهند یا درباره حادثهای تاریخی درمورد یک مکان خاص گفتوگو و به آن استناد میکنند. نام، بخشی از فرهنگ، هویت و تاریخ یک شهر است و به همین دلیل حذف آن از یک تابلو، لزوما به معنای حذف آن از حافظه و فرهنگ شهر نیست. …
