به گزارش گروه رسانهای شرق،
پروفسور، این لقب کسی است که در ایران از او فقط به عنوان یک مربی موفق یاد نمیشود، نام او گره خورده با موفقیت است، یادآور خاطرات عاشقان تیم ملی در جام جهانی ۲۰۰۶ و یادآور دوباره اوج گرفتن پرسپولیس پُرهوادار بعد از یک دهه ناکامی. انگار که فوتبال ایران بدهکار این هموطن اهل کرواسی است، مردی که اولین بار در ۴۷ سالگی به عنوان دستیار بلاژوییچ به ایران آمد و حالا در ۷۲ سالگی با عشق و احترام متقابل از ایران میگوید و توسط مردم ایران از او یاد میشود. این گفتوگویی مفصل با کسی است که باید به او احترام گذاشت، گفتوگویی که در پایانش دوباره متوجه میشویم که نمیشود «برانکو ایوانکوویچ» را دوست نداشت:
برانکو، ۲۵ سال قبل تو به عنوان دستیار بلاژوییچ به ایران آمدی، از تفاوت ۴۷ سالگی با ۷۲ سالگی بگو. اگر شانس برگشت به عقب را داشته باشی، همین مسیر را میآیی؟ …
