به گزارش گروه رسانهای شرق،
تا همین چند سال پیش، مهمترین سرمایه یک ایجنت فوتبال را میشد در دفترچه تلفن او پیدا کرد: صدها شماره از مدیران باشگاهها، مربیان و بازیکنان، اعتماد ستارهها و توانایی انجام یک تماس که میتوانست سرنوشت انتقالی چندصد میلیون یورویی را تغییر دهد اما بازار فوتبال در حال تغییر است و این بار، خودِ ایجنتها به هدف سرمایهگذاری تبدیل شدهاند.
در اواخر سال ۲۰۲۵، یکی از بزرگترین بانکهای سرمایهگذاری جهان، گلدمن ساکس، حدود یک میلیارد دلار در شرکت مدیریت ورزشی Excel Sports Management سرمایهگذاری کرد؛ اقدامی که نشانهای روشن از تغییر ساختار اقتصادی صنعت نمایندگی ورزشکاران بود.
در فوتبال نیز آژانسهای بزرگ به سمت ادغام و ایجاد شبکههای بینالمللی حرکت میکنند. در این مدل، دیگر لزوماً یک ایجنت مشهور به تنهایی مدیریت همه امور یک ستاره را بر عهده ندارد، بلکه مجموعهای از متخصصان حقوقی، مالی، تجاری، رسانهای و تحلیلی در کنار بازیکن قرار میگیرند.
این روند به تدریج فوتبال اروپا را به مدل رایج در ورزش آمریکا نزدیک میکند؛ مدلی که در آن آژانس فقط از انتقال بازیکن درآمد کسب نمیکند، بلکه قراردادها، تبلیغات، حقوق رسانهای، سرمایهگذاری و حتی فعالیتهای تجاری خارج از زمین را نیز مدیریت میکند.
از مندس و رایولا تا جیزی
در دو دهه نخست قرن بیستویکم، فوتبال شاهد ظهور نسل جدیدی از «سوپرایجنتها» بود. افرادی مانند ژرژ مندس، مینو رایولا، جاناتان بارنت و کیا جورابچیان تنها واسطههای نقلوانتقالات نبودند؛ آنها به بازیگران قدرتمند بازار فوتبال تبدیل شدند.
ژرژ مندس نمونهای برجسته از این نسل است. او پس از تنها یک فصل درخشان ژائو فلیکس در بنفیکا توانست انتقال این بازیکن به اتلتیکومادرید را با رقم ۱۲۷ میلیون یورو نهایی کند؛ انتقالی که در آن زمان یکی از گرانترین معاملات تاریخ فوتبال بود. مندس همچنین حدود ۳۶ میلیون یورو از این معامله به دست آورد، چرا که طبق گزارشها ۳۰ درصد از حقوق اقتصادی بازیکن را در اختیار داشت. …
