در آستانه آغاز سال تحصیلی، همزمان با دغدغه خانوادهها برای انتخاب مدرسه و تأمین هزینههای تحصیل فرزندان، یک پرسش قدیمی اما همچنان بیپاسخ دوباره خودنمایی میکند:
بر کیفیت واقعی مدارس غیردولتی چه کسی و با چه سازوکاری نظارت میکند؟
در بیش از سه دهه معلمی، با وجود پیشنهادها و درخواستهای متعدد، هرگز به سمت مدارس غیردولتی نرفتم و همواره دل در گرو مدارس عادی دولتی داشتم. با این حال، با مدارس غیردولتی که قانونمند، حرفهای و متعهدانه فعالیت میکنند نیز مشکلی ندارم.
آنچه امروز مینویسم، گلایه شخصی نیست؛ صدای شماری از اولیایی است که نگرانند فاصله میان شهریه پرداختی و کیفیت دریافتی روزبهروز بیشتر شود.
خانوادهها برای آینده فرزندانشان هزینه میکنند، نه برای خرید یک صندلی در مدرسه.
مدرسه غیردولتی حق دارد هزینههای قانونی خود را دریافت کند؛ اما غیردولتی بودن نباید به معنای کاهش مسئولیت نظارتی آموزش و پرورش باشد. …
