چرا عدهای جنگ را اولین راهکار میدانند؟ گاهی چنان از مذاکره سخن گفته میشود که گویی گفتوگو با دشمن، به معنای عقبنشینی، تسلیم یا چشمپوشی از حقوق ملی است؛ حال آنکه در منطق سیاست و روابط بینالملل، گفتوگو دقیقا زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که اختلاف عمیق باشد و طرفین منافع متعارض داشته باشند.
به گزارش مردم سالاری آنلاین به نقل از تابناک؛ چرا هنوز فکر میکنیم حرف زدن با دشمن یعنی عقبنشینی؟ در عرصه سیاست خارجی، شاید هیچ واژهای به اندازه «مذاکره» و «گفتوگو» گرفتار سوءتفاهم نشده باشد. در سیاست، گفتوگو دقیقاً زمانی سلاح است که اختلافها عمیقتر میشود.
سخنان اخیر مسعود پزشکیان در گفتوگوی صمیمی با مردم درباره ضرورت گفتوگو با امریکا، فارغ از اینکه درباره جزییات یک تفاهمنامه یا میزان موفقیت آن چه قضاوتی داشته باشیم، یک پرسش اساسی را پیش روی جامعه قرار میدهد: اگر میتوان بخشی از منافع و حقوق کشور را از مسیر مذاکره تامین کرد، چرا باید مذاکره را ذاتا امری مذموم بدانیم؟
رییسجمهور با اشاره به رابطه پرتنش امریکا و چین گفته است: «بزرگترین دشمن امریکا، چین است، چرا دعوا نمیکنند؟ چین کار خودش را انجام میدهد و روزبهروز قویتر میشود.» این مثال، فارغ از تفاوتهای بنیادین میان شرایط چین و ایران، یک واقعیت مهم را یادآوری میکند: قدرت ملی الزاما با تعداد دشمنیها سنجیده نمیشود، بلکه با توانایی یک کشور برای تامین منافع خود در میان تضاد منافع سنجیده میشود. چین و امریکا رقیب یکدیگرند، اما رقابت به معنای قطع همه کانالهای ارتباطی نیست. آنها همزمان که بر سر تجارت، فناوری، امنیت و نفوذ جهانی اختلاف دارند، مذاکره میکنند، توافق میبندند، اختلافات خود را مدیریت میکنند و از منافع اقتصادی و ملی خود دفاع میکنند. …
