هفت صبح| تندروها در هیچ شرایطی از اصرار بر نظرات خود دست برنمیدارند. آنها باور دارند نباید مذاکره کرد و به هر قیمتی میخواهند این خواسته محقق شود؛ ولو آنکه سایه جنگ بر سر کشور گسترده باشد و حتی اگر ایران بتواند مصالح و منافع خود را در مذاکره لحاظ کند. یک طیف خاص سیاسی در شرایطی مدام به تیم مذاکرهکننده حمله میکنند و اصل مذاکره را نادرست میدانند که هیچیک از مقامات و تصمیمسازان مذاکرهای مبنی بر امتیازدادن به آمریکا را توصیه نمیکنند اما رادیکالها طوری موضع میگیرند که هیچ راهی جز ادامه جنگ وجود ندارد.
آنها بر این موضع آنقدر اصرار میکنند که حتی برخی میگویند که این طیف رسما جنگطلباند. آنها حتی پا را فراتر میگذارند و میگویند که باید به سمت ساخت بمب اتم برویم؛ موضوعی که نه مورد تأیید رهبری شهید انقلاب بوده است و نه با منطق دیپلماتیک سازگار است؛ چه آنکه حتی طرح ساخت بمب اتم میتواند ایران را در موقعیتی سخت در افکار عمومی قرار میدهد.
واکنشهای پیدرپی دولت
هزینه مواضع این طیف اما زمانی بالاتر میرود که از آن سوی ماجرا نیز موجی واکنشی شکل میگیرد؛ مشخصا در دولت. دولتیها در ایام اخیر به صورت خودآگاه یا ناخودآگاه مدام مشغول پاسخدهی به این طیفاند. حتی برخی از مقامات دولت علاوه بر واکنش به منتقدان خود، مواضعی مطرح میکنند که رادیکالیسم از آن سوی ماجرا را تداعی میکند. برای مثال به موازات آنکه برخی گروههای سیاسی از ضرورت ساخت بمب اتم سخن میگویند، سرپرست نهاد ریاستجمهوری میگوید اگر میدانستیم رهبر انقلاب به شهادت میرسد باید از غنیسازی صرف نظر میکردیم و مشابه این سخن را پسر مسعود پزشکیان نیز مطرح میکند.
دولت برای اداره کشور در شرایط سختی قرار دارد و به گفته همه کارشناسان اداره کشور زیر سایه جنگ و تحریم، هم بسیار دشوار است و هم ملاحظات خاصی را میطلبد. وقتی دولت مدام درگیر واکنش نشان دادن به گروههای رقیب میشود، عملا توان و انرژی لازم برای ارائه بهترین عملکرد را نخواهد داشت و از طرفی وقتی سخنانی غیراصولی از سوی دولتیها و نزدیکان دولت بیان میشود، موضع دولت به طور نادرستی به جامعه و نیز به افکار عمومی بینالمللی ارائه میشود.
دولت در قامت یک حزب سیاسی! …
