گروه فرهنگ و هنر| بازار نمایش آنلاین دیگر حوصله پلتفرمهایی را ندارد که با یک محصول پرسروصدا وارد میدان شوند و بعد انتظار داشته باشند مخاطب به احترام همان یک محصول، ماهها در ویترینشان پرسه بزند. کاربر برای لوگو و تبلیغات شهری پول نمیدهد. اشتراک میخرد که هر بار وارد پلتفرم شد، انتخاب داشته باشد. مسئله شیدا دقیقاً همینجاست، پلتفرمی که هنوز نتوانسته میان «داشتن چند محتوا» و «داشتن یک سبد محتوایی قدرتمند» تفاوت ایجاد کند و نامش چنان به «بامداد خمار» گره خورده که گاهی به نظر میرسد شیدا پلتفرم این سریال است، نه یک VOD مستقل.
آرشیو شیدا خالی نیست. چند سریال ایرانی، فیلم، محتوای خارجی و دوبله اختصاصی در آن دیده میشود. اما پلتفرم را با تعداد پوسترهای روی صفحه اول نمیسنجند. اگر «بامداد خمار» را کنار بگذاریم، چند نفر برای خود شیدا حاضرند اشتراک بخرند و مهمتر از آن، اشتراکشان را تمدید کنند؟
یک سریال، یک پلتفرم نمیسازد …
