هفت صبح | وقتی درباره تبعیض میان فرزندان صحبت می کنیم، منظور این نیست که والدین باید در تمام شرایط دقیقا رفتار یکسانی با همه بچه ها داشته باشند. کودکان از نظر سن، شخصیت، نیازهای عاطفی، توانایی ها و شرایط زندگی با یکدیگر متفاوت هستند و طبیعی است که نیازهای متفاوتی داشته باشند.
برای مثال، یک کودک خردسال ممکن است به مراقبت بیشتری نیاز داشته باشد و نوجوان خانواده ممکن است بیشتر به گفت وگو و استقلال نیاز داشته باشد. بنابراین متفاوت رفتار کردن، به خودی خود نشانه تبعیض نیست.
مشکل زمانی ایجاد می شود که کودک احساس کند ارزش، اهمیت یا جایگاه او در خانواده از خواهر یا برادرش کمتر است. اگر فرزند دائما ببیند که والدین موفقیت های یک خواهر یا برادر را بیشتر می بینند، اشتباهات او را راحت تر می بخشند یا در اختلافات همیشه از او حمایت می کنند، ممکن است به این نتیجه برسد که «پدر و مادرم او را بیشتر دوست دارند».
همین برداشت ذهنی می تواند حتی زمانی که والدین واقعا چنین قصدی ندارند، روی احساس امنیت کودک تاثیر بگذارد. مقایسه کردن؛ یکی از رایج ترین شکل های تبعیض …
