هفت صبح | وقتی خبر دوقلو بودن فرزندان میرسد، درآغاز همه خوشحالاند و احساس شادی و هیجان میکنند. تصور میکنند با ورود این دو موجود کوچک و شبیه هم که همزمان وارد خانه شدهاند، چه سرنوشتی برای خانواده آنها رقم خواهد خورد؟ اما وقتی بچهها رشد میکنند، والدین متوجه میشوند که تربیت دوقلوها فقط «دو برابر کردن» کارهای خانه یا لباسها نیست بلکه یک بازی پیچیده از مدیریت احساسات، رقابتها و تلاش برای کشف هویت هر کودک است. دوقلوها در یک دنیای مشترک به دنیا میآیند، اما بزرگترین هنر والدین این است که به آنها یاد بدهند چطور در این دنیای مشترک، «دو انسان متفاوت» باشند.
دوقلوهایی با دو روح در دو بدن!
یکی از بزرگترین اشتباهاتی که ما در جامعه میکنیم این است که دوقلوها را به چشم یک «بسته» یا یک «واحد» میبینیم. جملاتی مثل «دوقلوها همیشه با هم ...» یا «این دو تا هر جا میروند با هم هستند»، شاید در ظاهر جذاب باشد، اما برای خود دوقلوها یک تله است. پریسا ارجمندی، روانشناس، در این زمینه به یک نکته مهم اشاره میکند: اصل مطلب این است که آنها دو کودک جداگانه هستند، نه یک موجود دو سر!
والدین باید از همان سالهای اول یاد بگیرند که هرکدام از این دو کودک را با نام خودش صدا بزنند، نه با برچسب «دوقلو». باید علایق، دوستان، وسایل و حتی ویژگیهای شخصیتی هر کدام را جداگانه به رسمیت بشناسند. مثلاً اگر یکی از دوقلوها عاشق نقاشی است و دیگری عاشق لگو، نباید بگوییم «بچههای ما عاشق هنر و بازی هستند»، بلکه باید بگوییم «سارا نقاش است و آراد عاشق سازهها». این شناسایی جداگانه، اولین قدم برای اینکه کودک بفهمد او یک فرد مستقل است و نیازی ندارد تا برای دیده شدن، خودش را در سایه یا در تقابل با همزادش قرار دهد.
وقتی حسادت به سراغ دوقلوها میآید
براساس تحقیقات انجام شده حسادت بین دوقلوها خیلی شدیدتر از خواهر و برادرهای تکقلو است. چون آنها در یک مرحله رشدی هستند و تقریباً همه چیزشان با هم مقایسه میشود. در این شرایط، بسیاری از والدین سعی میکنند حسادت را سرکوب کنند یا بگویند «نباید حسادت کنی». اما ارجمندی میگوید: به جای اینکه بخواهیم حسادت را کاملاً حذف کنیم، باید به بچهها یاد بدهیم چطور آن را مدیریت کنند.
…
