هفت صبح| سرنوشت «کامیون» شبیه آدمهای خودش است، سرگردان میان راههایی که پایانشان معلوم نیست. فیلمی که درباره آوارگی ساخته شده، خودش سالها در انتظار دیده شدن ماند. کامبوزیا پرتوی قصه زنانی را روایت میکند که خانهشان را از دست دادهاند، اما هنوز امید را کنار نگذاشتهاند، درست مانند فیلمی که پس از سالها سکوت، دوباره راهی برای رسیدن به مخاطب پیدا کرد.
نزدیک به ۹ سال از ساخت «کامیون» گذشته است، فیلمی که در جشنواره سیوششم فجر حضور داشت، سیمرغ بهترین فیلم را گرفت، اما برخلاف بسیاری از آثار جشنوارهای مسیر معمول اکران را طی نکرد. زمان گذشت، جهان اطراف فیلم تغییر کرد و حتی سازندهاش، یکی از قصهگویان آرام و انسانی سینمای ایران، دیگر فرصت تماشای بازگشت اثرش را پیدا نکرد. شاید همین سرنوشت طولانی باعث شده «کامیون» امروز فقط یک فیلم نباشد، تبدیل به اثری شده که خودش هم بخشی از مفهوم قصهاش را تجربه کرده است، فیلمی درباره آدمهایی که دنبال خانه و امنیت میگردند و خود فیلمی که سالها دنبال جایگاهی برای دیده شدن بود.
جنگ در قاب، انسان در مرکز …
