هفت صبح| شبکه نمایش خانگی از روزی که به عنوان رقیبی برای تلویزیون قد علم کرد، یک قول نانوشته به مخاطبانش داد: «اینجا قرار است چیزهایی ببینید که در قاب رسانه ملی پیدا نمیشود.» مخاطب ایرانی هم با همین وعده، دست به جیب شد تا اشتراک پلتفرمها را بخرد. او به دنبال فرمهای تازه، چهرههای جدید، جسارت در روایت و سرگرمی استاندارد بود.
اما اگر قرار باشد همان آدمها، با همان دکورهای تاریک و همان لحنهای نصیحتگونه در پلتفرمها ظاهر شوند، دقیقا بابت چه چیزی داریم پول پرداخت میکنیم؟ برنامه «روشن»، تازهترین محصول پلتفرم نمایش خانگی با اجرا و کارگردانی علی میرمیرانی، دقیقا روی همین نقطه حساس دست گذاشته و متاسفانه، خروجی آن به جای آنکه یک «اتفاق» در شبکه خانگی باشد، بیشتر به یک «عقبگرد» شبیه است.
سابقه، بلای جان میشود
برای نقد «روشن»، ابتدا باید تکلیفمان را با خالق آن روشن کنیم. علی میرمیرانی یک نام دمدستی در عرصه رسانه نیست. او ریشه در مطبوعات دارد، دست به قلم است، کتاب مینویسد و در کارنامهاش برنامههای شاخص و نوآورانهای مثل «گفتوگوی تنهایی» میدرخشد. برنامهای که در زمان خود، هم ساختار شکیلی داشت و هم مسیر مصاحبههایش به شدت فکر شده، عمیق و خارج از کلیشههای رایج بود.
او همین اواخر برنامه «۲شات» را هم در یکی از پلتفرمهای نمایش خانگی داشت که توانست با تکیه بر احساسات و نوستالژی، مخاطبانی برای خود دست و پا کند. با چنین پشتوانهای، انتظار میرود اثری که نام میرمیرانی را یدک میکشد، تلفیقی از فرهیختگی و عامهپسندی باشد. اما «روشن» در همان گامهای اول نشان میدهد که به شدت بلاتکلیف است. برنامهای که نه آنقدر عمیق است که مخاطب خاص را راضی نگه دارد و نه آنقدر جذاب و ریتمیک است که مخاطب عام را یک ساعت روی مبل میخکوب کند.
فضایی شبیه برنامههای پیش از افطار!
یکی از عجیبترین و در عین حال دقیقترین توصیفاتی که میتوان درباره «روشن» به کار برد، شباهت آن به ویژهبرنامههای پیش از افطار تلویزیون در دهههای گذشته است. در قسمت ابتدایی، ما با مصاحبههای کشدار و یک ساعتهای روبهرو هستیم که فاقد هرگونه جذابیت بصری، آیتمهای میانی، یا تنوع در فرمت اجرا هستند.
…
