در میان شلوغی چهارراه مولوی، گنبدی فیروزهای قد الم کرده است که سالها پشت درهای بسته، منتظر مانده تا دوباره دیده شود. بقعه «سرقبرآقا»، تنها یک بنای تاریخی نیست؛ بلکه قصه تلاقی هنر و غم و تراژدی است. اینجا زمانی پناهگاه دخترانی بود که به امید گشایش بخت و آرامش، به ضریح چوبیاش دخیل میبستند و رازهایشان را با صاحب مرقد میگفتند.
«سرقبرآقا»، در عصر قجری از دل یکی از متروکترین قبرستانهای قدیمی تهران بیرون آمده؛ جایی که روزی بوی تنهایی میداد، اما با دستور ناصرالدینشاه و به دست هنرمندان عصر قاجار به آرامگاهی تبدیل شد که شکوه معماری ایرانی را در خود جای داده است. از ستونهای سبک اروپایی تا آینهکاریهای خیرهکننده و کاشیهای هفترنگ، همه چیز در این بناست تا چشم بیننده را بگیرد. حالا بعد از سالها دوری، درهای این گنجینه دوباره باز شده تا ما را به دنیایی ببرد که هنر و معنویت، در کنار هم، آرامش را به تماشاگران هدیه میدهند و شکوه معماری و فرهنگ گذشته را به امروز پیوند بزنند.
گزارش و تدوینگر: سجاد تبریزی
…
