گروه فرهنگ و هنر| یک هشدار کافی بود تا نگاهها دوباره به ساختمانی برگردد که سالهاست در گوشهای از پارک لاله، یکی از مهمترین گنجینههای هنری ایران را در دل خود نگه داشته است. این بار صحبت از نمایشگاه تازه، اثری مشهور یا کشف تابلویی در مخزن نیست. پای آب در میان است. آبی که هنوز وارد موزه نشده، اما احتمال رسیدنش بحثی جدی میان طراح ساختمان و مدیریت کنونی موزه هنرهای معاصر تهران به راه انداخته است.
کامران دیبا، معمار موزه، زنگ خطر را به صدا درآورده. او گفته که تهران امروز، تهران دوران طراحی موزه نیست. شهر بزرگ شده، زمینهای بسیاری زیر آسفالت و ساختمان رفتهاند و مسیر حرکت روانابها تغییر کرده است. همین دگرگونی میتواند در یک بارندگی شدید، داستان ناخوشایندی برای موزه رقم بزند. آن سوی ماجرا، رضا دبیرینژاد، رئیس موزه هنرهای معاصر میگوید نگرانی مطرحشده بررسی شده و مطالعات انجامشده نشانی از یک تهدید جدی در شرایط فعلی نشان نمیدهد. دو روایت روبهروی یکدیگر قرار گرفتهاند و میان آنها ساختمانی ایستاده که خطا درباره امنیتش میتواند بسیار گران تمام شود.
خاطره ناخوشایند یک باران …
