شهر در امن و امان است (طنز)

راضیه حسینی بعد از پایان انتخابات، دوباره به زندگی طبیعی و عادی خودمان بازگشتیم. دوباره شدیم همان مردمی که برای دیدن آبدارچیِ منشیِ معاونِ رئیس‌دفتر یک عضور شورای شهر باید یک ماه التماس کنند. همان عضو شورای شهری که قبل از انتخابات، کلاً کف خیابان بود و مشغول پیگیری مطالبات مردم. از نشستن کنار راننده تاکسی، تا ماندن در صف نانوایی و خرید از میوه‌فروشی. نامزدهای انتخاباتی طوری همه جا پخش بودند که اگر می‌خواستی هم نمی‌توانستی یکی از آن‌ها را نبینی. یا خودشان بودند، یا پوسترها و بنرها با ژست‌های مختلف، یا نماینده‌ها و هواداران‌شان. حتی در خانه هم ردی از حضورشان وجود داشت. وقتی یکی از هواداران  تماس می‌گرفت و بعد از کلی حال و احوال‌پرسی، سؤال اصلی را مطرح می‌کرد و فقط منتظر این جواب بود: «بله حتماً بهشون رأی می‌دم. اصلاً کی از ایشون بهتر.» …