وقف در فرهنگ و تاریخ ایران، فراتر از یک کنش خیریه، نهادی راهبردی برای مدیریت منابع حیاتی، عدالت اجتماعی و ساماندهی حیات جمعی بوده است. در سرزمینی که بخش مهمی از پهنه آن با محدودیت منابع آب مواجه است، آب هیچگاه صرفاً یک کالای اقتصادی نبوده، بلکه سرمایهای تمدنی و در بسیاری از دورهها «امانت عمومی» تلقی شده است. از همین رو، بخشی از مهمترین موقوفات ایران نهفقط مسجد و مدرسه، بلکه قنات، آبانبار، نهر و چشمه را دربرگرفتهاند.
بازخوانی این میراث تاریخی در شرایط امروز اهمیت دوچندان دارد. ایران با چالشهایی همچون کاهش منابع آب زیرزمینی، افت کمی و کیفی آب، تغییرات اقلیمی و افزایش تقاضای شرب روبهروست. در چنین شرایطی، احیای ظرفیت وقف آب میتواند پیوندی میان حکمت گذشتگان، سرمایه اجتماعی و نیازهای فناورانه و زیرساختی عصر حاضر ایجاد کند. به بیان دیگر، مسئله امروز تنها حفظ وقف سنتی نیست، بلکه باید اندیشید چگونه میتوان «وقف پویا» را به ابزاری برای تأمین امنیت آب، توسعه پایدار و مشارکت مردم در حکمرانی منابع آبی تبدیل کرد. خدمت به تمدن و حیات اجتماعی …
