فاجعه اخیر در مرز «نپال» و «تبت» را در نگاه نخست میتوان یک سیل مرگبار دانست؛ اما روایت علمی این حادثه تصویر پیچیدهتری را نشان میدهد. آنچه در ۲۶ آگوست (پنجم شهریور) در درههای «هیمالیا» رخ داد، نه صرفاً بارش شدید بود، نه یک زمینلرزه و نه حتی بهمعنای دقیق کلمه یک طغیان معمولی رودخانه. این حادثه زنجیرهای از مخاطرات بود: فروریختن کوه، حرکت تودهای عظیم از سنگ و یخ، انسداد موقت رودخانه، رها شدن ناگهانی آب و رسوب و سرانجام سیلی که با سرعتی بسیار زیاد بهسوی سکونتگاههای پاییندست حرکت کرد. سیلی که از باران نیامد
نکته مهم ماجرا این است که در ساعات نخست، حتی دانشمندان نیز در تشخیص علت حادثه با ابهام روبهرو بودند. ابتدا تصور شد زمینلرزهای با بزرگی حدود ۴٫۴ موجب ریزش سنگ و یخ شده و این ریزش، سیل را پدید آورده است. اما بررسی دادههای لرزهای نشان داد آنچه بهصورت زمینلرزه ثبت شده بود، در واقع حاصل خود ریزش عظیم کوه بود. تحلیل دقیقتر دادهها، بزرگی رویداد لرزهای را حدود ۵٫۷ برآورد کرد؛ انرژیای که از یک زمینلغزش بسیار بزرگ ناشی شده بود. …
