تب دنگی در ایران طی دو سال گذشته وارد مرحله تازهای شده است. بیماریای که در سالهای گذشته عمدتاً در قالب موارد وارداتی شناسایی میشد، از سال ۱۴۰۳ به بعد در برخی مناطق کشور انتقال محلی پیدا کرده است. همزمان، پشه آئدس، ناقل اصلی بیماری، در بخشهایی از جنوب، شمال و شمالغرب کشور شناسایی شده است.
نخستین موارد دنگی در ایران در سالهای گذشته عمدتاً در افرادی شناسایی میشد که سابقه سفر به کشورهای آلوده داشتند. نقطه عطف در سال ۱۴۰۳ رخ داد؛ در این سال ۱۱۲۷ مورد تب دنگی شناسایی شد که ۹۲۲ مورد آن انتقال محلی بود. بخش عمده انتقال در چابهار اتفاق افتاد و مواردی نیز در بندرلنگه گزارش شد.
در سال ۱۴۰۴ تعداد موارد به ۱۲۲۷ نفر رسید که ۱۱۲۴ مورد آن انتقال محلی بود. این آمار نشان میدهد سهم انتقال داخل کشور بهمراتب بیشتر از موارد وارداتی شده است. در این دوره، چابهار و کنارک مهمترین کانونهای انتقال بودند. …
