طرح توسعه سیانجی (CNG) از سال ۱۳۸۰ با هدف تنوعبخشی به سبد سوخت و کاهش وابستگی بخش حملونقل به بنزین آغاز شد و طی بیش از دو دهه، زیرساخت گستردهای برای عرضه این سوخت در کشور ایجاد شده است؛ با این حال، فاصله قابل توجه میان ظرفیت موجود و میزان مصرف نشان میدهد که این ظرفیت هنوز بهطور کامل مورد استفاده قرار نگرفته است.
در شرایطی که افزایش مصرف بنزین طی سالهای اخیر به یکی از چالشهای اصلی بخش انرژی کشور تبدیل شده، شبکه عرضه سیانجی همچنان از ظرفیت قابل توجهی برخوردار است. در حال حاضر بیش از ۲ هزار و ۳۶۵ جایگاه عرضه سیانجی در کشور فعال است که مجموع ظرفیت عرضه آنها به حدود ۴۰ میلیون مترمکعب در روز میرسد، در حالی که میزان مصرف کنونی این سوخت حدود ۱۶ میلیون مترمکعب در روز است.
از سوی دیگر، از میان ۲۶ میلیون خودروی سبک و نیمهسنگین بنزینسوز کشور، ۳ میلیون و ۸۰۰ هزار خودرو، معادل بیش از ۱۵ درصد خودروهای کشور، دوگانهسوز هستند؛ آماری که نشان میدهد بخشی از زیرساخت لازم برای توسعه مصرف سیانجی از سالها قبل در کشور ایجاد شده است.
با وجود این ظرفیت، فاصله معناداری میان ظرفیت عرضه و مصرف سیانجی وجود دارد؛ موضوعی که به گفته مسئولان، بخشی از آن به کاهش جذابیت اقتصادی این سوخت برای مصرفکنندگان بازمیگردد. بر همین اساس، ایجاد اختلاف قیمت معنادار میان بنزین و سیانجی یکی از الزامات افزایش استقبال مردم از این سوخت عنوان میشود.
از سوی دیگر، کاهش تولید خودروهای دوگانهسوز از سوی خودروسازان نیز در سالهای گذشته بر روند مصرف سیانجی اثر گذاشته است. اسناد بالادستی همواره بر تکلیف خودروسازان برای اختصاص حداقل ۳۰ درصد تولید خود به خودروهای دوگانهسوز تأکید داشتهاند، اما در سالهای اخیر سهم تولید خودروهای دوگانهسوز بین صفر تا چهار یا پنج درصد بوده است؛ فاصلهای که موجب شده خودروهای جدید عمدتاً دوگانهسوز نباشند.
ظرفیت مغفول سیانجی در سبد سوخت کشور
در عین حال، اختلاف قیمت بنزین و سیانجی بهگونهای است که در صورت استفاده از سیانجی، هزینه سالانه سوخت خانوارهای پرمصرف میتواند تا ۵۰ میلیون تومان کاهش یابد؛ مزیتی اقتصادی که در صورت تقویت مشوقها و تداوم سیاستهای حمایتی میتواند در افزایش سهم این سوخت در سبد حملونقل کشور مؤثر باشد. …
