به عنوان کسی که سالها مسائل صنعت لوازم خانگی را از نزدیک دنبال کردهام، معتقدم امروز مسئله اصلی صنعت لوازم خانگی، کمبود کالا نیست؛ مسئله اصلی، تأمین مالی، تأمین ارز، رکود بازار و حفظ ظرفیت تولید است.
بازار لوازم خانگی کشور بازاری در حدود ۷ میلیارد دلار است. نکته مهم اینجاست که ارزبری این صنعت طی سالهای گذشته بهشدت کاهش پیدا کرده است. در سال ۱۳۹۷ ارز مورد نیاز این صنعت حدود ۵ میلیارد دلار بود، اما امروز این رقم به حدود ۱.۸ میلیارد دلار رسیده است. یعنی صنعت لوازم خانگی توانسته با داخلیسازی، توسعه زنجیره تأمین و افزایش عمق ساخت داخل، وابستگی ارزی خود را به شکل قابل توجهی کاهش دهد.
اما سؤال امروز من این است: اگر برای اقتصاد کشور ارز وجود دارد، چرا این ارز در درجه اول برای تأمین نیاز تولیدکنندهای که همین امروز در داخل کشور کارخانه، نیروی کار، زنجیره تأمین و ظرفیت تولید دارد، تخصیص پیدا نمیکند؟ و اگر ارز نداریم، دقیقاً به دنبال باز کردن چه مسیری برای واردات هستیم؟ …
