با بالا رفتن سن جمعیت جهان، نگاه شهرها به نیازهای افراد میانسال و سالمند نیز در حال تغییر است. دیگر تصویر رایج از زندگی پس از ۵۰ یا ۶۰ سالگی، صرفاً سکونت در شهرهای آرام یا مجتمعهای بازنشستگی نیست. بسیاری از افراد در این سن همچنان کار میکنند، سفر میروند، ورزش میکنند، به تحصیل ادامه میدهند و برای گسترش روابط اجتماعی خود برنامه دارند. به همین دلیل، انتخاب یک شهر مناسب برای زندگی در سالهای میانسالی و سالمندی، بیش از گذشته به عواملی مانند دسترسی آسان به حملونقل عمومی، امکان پیادهروی، کیفیت خدمات درمانی، مسکن مناسب، امنیت، فضاهای عمومی و فرصتهای اجتماعی وابسته شده است.
چارچوب «شهرهای دوستدار سالمندان» سازمان جهانی بهداشت نیز بر همین مؤلفهها تأکید دارد؛ شهرهایی که افراد با افزایش سن بتوانند همچنان مستقل زندگی کنند، در فعالیتهای اجتماعی حضور داشته باشند و بدون وابستگی کامل به خودرو یا دیگران، نیازهای روزمره خود را برطرف کنند. …
