ماجرا مربوط به یک زن ژاپنی-آمریکایی است که حدود ۱۰ سال با تشخیص بالینی آلزایمر زندگی کرده بود. پنج سال پیش از این تجربه، وضعیت او بهشدت افت کرده بود؛ صحبت کردنش به کلمات یا عبارتهای بسیار کوتاه محدود شده و علاوه بر مشکلات شناختی، با اختلال حرکتی، مشکل بلع، بیاختیاری ادرار، کاهش تعامل اجتماعی و وابستگی به مراقبان روبهرو بود.
پژوهشگران ابتدا یک دوز خوراکی ۵ گرمی از قارچ حاوی سیلوسایبین به او دادند. حدود ۱۹ ساعت بعد اتفاق غیرمنتظرهای رخ داد: بیمار بهطور خودجوش شروع به صحبت درباره خاطرات شخصی خود کرد و این گفتوگو حدود چهار ساعت ادامه یافت.
در روزهای بعد، خانواده و مراقبان نیز از تغییرات دیگری خبر دادند؛ هوشیاری بیشتر، شناخت بهتر اعضای خانواده، بهبود حرکت، توانایی لباس پوشیدن بهصورت مستقل، تعامل اجتماعی بیشتر و بازگشت برخی خاطرات و واکنشهای عاطفی. حتی کنترل ادرار که مدتها از بین رفته بود، دوباره مشاهده شد. …
