بازیهای آسیایی ناگویا قرار است یکی از مهمترین فرصتهای تیم ملی فوتبال امید ایران برای نمایش نسل تازه فوتبال کشور باشد، اما درست در روزهایی که باید آخرین مراحل آمادهسازی این تیم با آرامش دنبال شود، یک اختلاف قدیمی دوباره سر باز کرده است. از یک طرف فدراسیون فوتبال بر حضور بازیکنان دعوتشده در اردوی حسین عبدی اصرار دارد و حتی باشگاههای مخالف را با محرومیت و جریمه تهدید میکند؛ از طرف دیگر، باشگاههایی مانند استقلال، تراکتور و گلگهر به دلیل همزمانی این رقابتها با مسابقات داخلی و آسیایی، حاضر نیستند بهسادگی بازیکنان خود را آزاد کنند. میان این دو موضع، اما یک خلأ حقوقی جدی وجود دارد: بازیهای آسیایی در تقویم رسمی فیفا قرار ندارد و همین موضوع، قدرت فدراسیون برای اجبار باشگاهها به آزادسازی بازیکنان را محدود میکند. نتیجه، همان تصویری است که فوتبال ایران بارها دیده؛ اردوی تیم ملی آغاز شده اما تیم هنوز کامل نیست.
وقتی بیانیه جای برنامهریزی را میگیرد
فدراسیون فوتبال در روزهای اخیر موضعی کاملاً قاطع گرفته و اعلام کرده باشگاهها باید بازیکنان دعوتشده به تیم امید را در اختیار حسین عبدی قرار دهند. کمیته انضباطی نیز با استناد به مقررات داخلی، ممانعت باشگاهها از حضور بازیکنان در تیم ملی را تخلف دانسته و از احتمال برخورد انضباطی سخن گفته است. اما مسئله اصلی، تفاوت میان قانون داخلی و الزام بینالمللی است. طبق مقررات وضعیت و انتقال بازیکنان فیفا، الزام باشگاهها به آزادسازی بازیکنان در چارچوب پنجرههای رسمی تقویم بینالمللی تعریف میشود. بازیهای آسیایی تحت نظارت شورای المپیک آسیا برگزار میشود و در زمره مسابقاتی نیست که فیفا برای آن آزادسازی اجباری بازیکنان را مقرر کرده باشد. به همین دلیل، بیانیه فدراسیون هرچقدر هم صریح باشد، الزاماً نمیتواند برای باشگاههای خارجی یا حتی در همه شرایط برای باشگاههای داخلی ضمانت اجرایی ایجاد کند. این همان نقطهای است که اختلاف فعلی را از یک دعوای ساده مدیریتی فراتر میبرد.
تراکتور کوتاه نمیآید …
