حسن روحانی این روزها دوباره در سیبل حملات تندروهاست. اظهارات صریح اخیر و همپوشانی آن با هشدارهای کلیدی سید محمد خاتمی درباره خطر انسداد سیاسی و ضرورت «صلح شرافتمندانه» بهانه موج جدید حملات به شیخ اعتدال شده و این در حالی است که بر خلاف انتظار افکار عمومی از رئیس جمهور مستقر و همکارانش در پاستور صدایی درنمیآید. رئیسجمهور پیشین که در سالهای گذشته همواره هدف تندترین هجمهها بوده، امروز در نقش چپگراترین منتقد وضع موجود ظاهر شده، اما دولت متکی به آرای اصلاحطلبان و اعتدالگرایان، لکنت زبان گرفته و از ترس آزردن رادیکالهای جناح رقیب به لاک محافظهکاری فرو رفته است؟
جامعه انتظار داشت دولت مستقر تریبون نقد ساختاری را در اختیار گرفته و از شفافسازی هزینههای دیپلماسی و ایستادگی بر سر اختیارات قانونی کوتاه نیاید، اما شاهدیم که صحنه سیاست ایران در واقع دچار یک جابهجایی عجیب در مرجعیت گفتمانی شده است. …
