به گزارش خبرفوری، زیر عکس نیز با لحنی طنزآمیز نوشته بود: «خواننده مرا ببوس به اتفاق اسبش.» روزنامه در آن گزارش اعتراف کرده بود که حتی خبرنگاران هم خبری از این خواننده ندارند؛ مردی که پس از شهرت افسانهای یک ترانه، ناگهان از دنیای موسیقی ناپدید شده بود.
گلنراقی برخلاف بسیاری از خوانندگان همدورهاش، علاقهای به شهرت نداشت. پس از پایان تحصیلات متوسطه، به کار خانوادگی در بازار تهران روی آورد و در سرای بلورفروشان به خریدوفروش بلور و چینی عتیقه پرداخت. خودش بعدها گفته بود که میخواست صدای «مرا ببوس» در خاطره مردم باقی بماند و نمیخواست با اجرای ترانههای دیگر، آن خاطره را تغییر دهد.
پیش از «مرا ببوس»، او ترانه «دل دارم، قلوه دارم» را نیز خوانده بود که در فیلم «ماجرای زندگی» مورد توجه قرار گرفت، اما هیچیک از این آثار به اندازه «مرا ببوس» سرنوشت او را تغییر نداد.
ترانهای میان عشق و سیاست …













