خواست هر هواداری است که دربی پرگل و پر از صحنه های جذاب باشد و اگر با پیروزی تیم مورد علاقه اش هم همراه شد که چه بهتر، ولی شرایط برای مربیان متفاوت و آنها بازی محتاطانه و نباختن را به بازی ریسکی ترجیح می دهند تا صندلی خود را نگه دارند.
مربیان قبل دربی و در مصاحبه هایشان همیشه می گویند ما فقط برای برد به زمین میرویم ولی باید در عمل و میدان این تلاش را ببینیم. مثلا وقتی شما تعداد زیادی از بازیکنان خود را پشت توپ نگه میدارید یا حملات حریف را با ضد حمله های محدود و تعداد کم بازیکن پاسخ می دهید، یا به بازیکنان خود توصیه می کنید پاسهای کوتاه و کم ریسک بدهند، شما عملا برای مساوی بازی می کنید نه برد!
تیمی که عقب می افتد، به صورت طبیعی و غریزی با تعداد بازیکن زیاد و بصورت ریسکی حمله می کند. این طبیعت فوتبال است و نحوه بازی تیم ها در شروع گویای تفکرات و تاکتیک مربیان در بازی است. حال اگر تارتار و سهراب مدعی بازی برای برد و کسب سه امتیاز هستند، باید به هافبکهای خود اجازه دهند به محوطه جریمه حریف نزدیک شوند نه اینکه آنها را در میانه میدان نگه دارند. …
