بعد از جام جهانی تمام کشورهای صاحب فوتبال، یا آنها که میخواهند روزی در فوتبال به جایگاهی برسند، در سطح ملی خود خانه تکانی کرده و از نیمکت تا درون زمین، خونی تازه به تیم ملی خود تزریق میکنند تا برای ۴ سال بعد و جام جهانی بعدی، این بازیکنان و مربیان تازه به اندازه کافی با تجربه شده باشند. همین جا اولین حسرت ما که از تفاوت فوتبال ایران با دنیا میآید، خودنمایی میکند؛ برای ما فوتبال و تیم ملی یعنی همان همیشگی! نسلی از مدیران و مربیان و بازیکنان، که نتیجه هم نگرفته اند اما کماکان هستند!
تقریبا نگاه تمام فوتبال دوستان دنیا به نیمکت دو مدعی بزرگ و دو غول فوتبال در دنیاست؛ آلمان و فرانسه که هر دو در هزاره سوم، قهرمان جام جهانی شده و از ابرقدرتهای بلامنازع فوتبال هستند. آلمان در جام جهانی نتیجه نگرفت و فرانسه هم به فینال نرسید، اما هر دو از قانون تغییر تبعیت میکنند. اما تفاوتی که باعث جلب توجهات عمومی به این دو بزرگ نسبت به بقیه شده، نام سرمربی جدید است. …
