مشکلات مدیریتی صداوسیما و پیامدهای انحصار چنددهساله آن موضوع تازهای نیست. سالها برخورداری از امتیاز انحصاری پخش تلویزیونی، بهویژه در شرایطی که رسانههای نوشتاری و شنیداری امکان رقابت با رسانه تصویرمحور را نداشتند، سازمان را در موقعیتی قرار داده بود که برای حفظ مخاطب نیازی جدی به تحول، خلاقیت و پاسخگویی احساس نمیکرد. نتیجه چنین وضعیتی، فاصله گرفتن تدریجی تلویزیون از مطالبات جامعه و فرسایش اعتماد مخاطبانی بود که خود را در محتوای پخششده از آنتن سهیم نمیدیدند.
ورود اینترنت و گسترش پلتفرمهای نمایش آنلاین، این معادله را برای همیشه تغییر داد. مخاطب دیگر ناچار نبود انتخابهای محدود تلویزیون را بپذیرد. هنرمندان، برنامهسازان و کارشناسان نیز بهتدریج فرصتهای تازهای در فضای پلتفرمی پیدا کردند؛ همان اتفاقی که سالها درباره پیامدهای آن هشدار داده میشد. ریزش مخاطب تلویزیون، که تا پیش از آن بهسادگی انکار میشد، حالا در مقایسه با استقبال از پلتفرمها نمود عینی و قابل سنجش پیدا کرده بود. …
