در دربی مهمترین مسأله، نتیجه بازی است و بعد از آن روزهای خوشی در انتظار برنده و بالعکس، تلخی در انتظار بازنده است. معمولا بعد بازی حجم تنش و بهانه آن قدر بالاست که کمتر کسی یادی میکند از کریهای قبل، در حین مسابقه و بعد از مسابقه، یا ادعاها و پیش بینیهای بازیکنان و مربیان یا اظهارات گزارشگران! اما مرور این اتفاقات خالی از لطف نیست.
مثلا هواداران دو تیم قبل بازی میگویند این دربی میترکونیم، حداقل سه تا میزنیم! اما وقتی عقب بیفتند، دقیقه ۳۰ معتقدند داور داره بازی رو در میاره، بین دو نیمه میگویند مهم نیست، هنوز ۴۵ دقیقه مونده، دقیقه ۵۵ میخواهند کل تیم باید تعویض بشه، دقیقه ۸۰ امیدوار به مساوی و دقیقه ۸۵ دست به دعا که آخ، اگه الان یک گل بزنه، چه حالی میده! و دقیقه ۹۰ ناامیدانه درحال ترک ورزشگاه سر تکان داده و میگویند نه، اینا گل بزن نیستن! …
