شهر بورس – امیر ملک زاده: بورس امروز قرمز شروع نکرد. اتفاقاً برعکس؛ صبح که بازار باز شد، انگار خریداران برای ورود به تالار شیشهای مسابقه گذاشته بودند. بیش از ۸۰ درصد نمادها سبز بودند، صدها سهم صف خرید داشتند و شاخص کل تنها در دقایق ابتدایی چیزی حدود ۱۴۰ هزار واحد بالا رفت.
چند ساعت بعد اما ورق طوری برگشت که گویی از ابتدا بازار دیگری را دیده بودیم. صفهای خرید یکی پس از دیگری عرضه شدند، رنجهای منفی شدت گرفت و نمادی مثل وتجارت که خریداران چند روز برای خریدنش صف کشیده بودند، در چند دقیقه مسیر صف خرید تا صف فروش را طی کرد.
این اتفاق به خودی خود عجیب نیست؛ هیچ بازاری قرار نیست تا ابد بالا برود. بورس هم بعد از ماهها رشد، بالاخره باید اصلاح کند، عرضه ببیند و حتی روزهایی را تجربه کند که فروشنده دست بالاتر را دارد. بازار سرمایه نه دستگاه چاپ پول است و نه کسی میتواند از سازمان بورس انتظار داشته باشد هر روز تابلو را سبز نگه دارد.
حرف ما اصلاً این نیست که چرا بورس منفی شد. حرف این است که چرا باید اینطور منفی شود؟ از همان ابتدای بازار نشانههای اختلال در سامانه معاملات دیده میشد. مچینگ برخی صندوقها با تأخیر انجام شد، سفارشها دیر به هسته میرسیدند و رفتهرفته معاملهگران متوجه شدند آخرین قیمتهایی که روی صفحه میبینند، الزاماً تصویر همان لحظه بازار نیست.
اینکه بورس در ماههای اخیر رشد خوبی داشته (هرچند در برخی موارد کمتر از توم)، اینکه سایه تنش هنوز بر سر بازار و کشور است و اینکه هنوز نااطمینانیهای زیادی وجود دارد؛ همگی استدلالهای درستی هستند اما هیچکدام از اینها یک سؤال ساده را پاک نمیکند: وقتی مشخص شد سامانه معاملات با اختلال مواجه شده و نظم طبیعی بازار زیر سؤال رفته، چرا معاملات متوقف نشد؟
سازمان بورس باید دقیقاً برای همین روزها نهاد ناظر باشد. وقتی همهچیز عادی است، بازار خودش راهش را پیدا میکند. هنر مدیریت بازار آنجایی سنجیده میشود که اتفاق غیرعادی رخ داده باشد؛ جایی که باید تشخیص دهید ادامه معاملات هنوز در یک بستر سالم، شفاف و برابر انجام میشود یا خیر. …
