به گزارش «نفت ما»، دریای نفت ونزوئلا که روزگاری به عنوان یکی از ستونهای اصلی اوپک و نماد قدرت نفتی آمریکای لاتین شناخته میشد، امروز به کانون رقابتی ژئوپلیتیکی تمامعیار تبدیل شده است و زمزمههای خروج این کشور از اوپک به گوش میرسد. بلومبرگ در گزارشی که به نقل از منابع آگاه منتشر کرده بود بر این امر صحه گذاشته است و میگوید: «کاراکاس در حال بررسی خروج از سازمان کشورهای صادرکننده نفت، اوپک، است. این گفتوگوها مقامهای آمریکایی را هم درگیر کرده، اما هنوز تصمیم نهایی گرفته نشده است.»
اگر این تصمیم عملی شود، ونزوئلا با گذشت بیش از شش دهه، از سازمانی فاصله میگیرد که خود یکی از بنیانگذاران آن بوده است؛ اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود. آنچه احتمالاً محاسبات کاراکاس را تغییر داده، دگرگونی اولویتهای اقتصادی این کشور است؛ ونزوئلا بیش از گذشته به سرمایه، فناوری و آزادی عمل برای احیای ظرفیت تولید خود نیاز دارد و همین مسئله میتواند ارزش ماندن در چارچوب محدودیتهای تولید اوپک را برای کاراکاس کاهش دهد.
ونزوئلا نفت دارد، اما تولید ندارد
ونزوئلا با حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده، بزرگترین دارنده ذخایر نفت خام جهان است؛ اما تولید نفت این کشور همچنان فاصله زیادی با ظرفیت تاریخی آن دارد و در ماههای اخیر در محدوده حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز قرار داشته است. این رقم در مقایسه با سطح تولید ونزوئلا در اواخر دهه ۱۹۹۰، افتی قابلتوجه را نشان میدهد.
سقوط تولید ونزوئلا نتیجه یک عامل واحد نیست؛ کاهش سرمایهگذاری، تحریمهای آمریکا، فرسودگی زیرساختها، مشکلات مدیریتی و محدودیت دسترسی به فناوری و تجهیزات همگی در تضعیف صنعت نفت این کشور نقش داشتهاند. از سوی دیگر، بخش مهمی از ذخایر ونزوئلا در کمربند نفتی اورینوکو قرار دارد که عمدتاً شامل نفت فوقسنگین است و استخراج، انتقال و فرآوری آن به سرمایه و فناوری بیشتری نیاز دارد.
…
