این پرسش، امروز بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد؛ زیرا خودروسازان در تلاش برای کاهش مصرف سوخت و آلایندگی، بهطور گسترده از روغنهای کمویسکوزیته استفاده کردهاند و اکنون نشانههایی دیده میشود که شاید این مسیر به حد نهایی خود رسیده باشد.
نویسنده مقاله، استیو هافنر که بیش از چهار دهه تجربه در فرمولاسیون روانکار دارد، معتقد است شواهد تازه نشان میدهد صنعت به مرز فنی این کاهش رسیده است و ادامه آن ممکن است پیامدهای ناخواستهای برای دوام موتور داشته باشد.
طی دهههای گذشته، ظهور گسترده روغنهای پایه گروه II و III با شاخص گرانروی بالا، امکان تولید روغنهای کمویسکوزیته را بدون افزایش تبخیرپذیری فراهم کرد. این تحول، از اواخر دهه ۱۹۸۰ بهطور جدی آغاز شد و بهبود قابلتوجهی در مصرف سوخت و کاهش آلایندگی ایجاد کرد.
هافنر تأکید میکند که تنها روغنموتور، بسته به چرخه رانندگی، میتواند بیش از سه درصد بهبود مصرف سوخت ایجاد کند؛ عددی که در مقیاس جهانی تأثیر عظیمی بر کاهش انتشار آلایندهها داشته است. …
