ورود VAR به ایران، برخلاف بسیاری از لیگهای معتبر دنیا، در فضایی آرام و مرحلهبهمرحله اتفاق نیفتاد. فوتبال ایران در شرایطی به سراغ این فناوری رفت که بسیاری از ورزشگاهها هنوز از نظر امکانات تصویربرداری، ارتباطات و تجهیزات فنی با استانداردهای لازم فاصله داشتند. به همین دلیل، نخستین تجربهها بیش از آنکه تصویری از یک تحول حرفهای ارائه کنند، نشانههایی از یک پروژه شتابزده را به نمایش گذاشتند.
VAR تنها یک مانیتور کنار زمین یا چند دوربین اضافه نیست. برای بررسی دقیق صحنهها، باید تصاویر باکیفیت، از زوایای مختلف و در زمان مناسب در اختیار داوران قرار بگیرد. در برخی ورزشگاهها، تعداد دوربینها کافی نبود یا زاویه تصویربرداری امکان تشخیص دقیق صحنه را فراهم نمیکرد. گاهی نیز کیفیت تصاویر، بهویژه در صحنههای سریع، آنقدر پایین بود که بررسی ویدیویی به جای روشنکردن واقعیت، ابهام بیشتری ایجاد میکرد. …
