روزی روزگاری، وقتی میگفتی «دربی»، دیگر نیازی به توضیح اضافه نبود. کوچهها خلوت میشد، مغازهها زودتر کرکرهها را پایین میکشیدند، خانوادهها دور یک تلویزیون جمع میشدند و شهر برای نود دقیقه، رنگ آبی و قرمز به خود میگرفت. دربی استقلال و پرسپولیس زمانی لقب «بزرگترین دربی ناشناخته جهان» را یدک میکشید؛ عنوانی که رسانههای بینالمللی بهدلیل حجم عظیم تماشاگران و شور و هیجانی که در ورزشگاه آزادی موج میزد، به این رقابت داده بودند. اما این روزها، وقتی نام دربی تهران را میشنویم، دیگر آن هیجان گذشته را با همان شدت احساس نمیکنیم. پرسش جدی این است؛ دربی تهران در کدام نقطه از مسیر، بخشی از جذابیت تاریخی خود را از دست داد؟
از آزادی تا اراک؛ دربیای که دیگر خانه ندارد
شاید ملموسترین و دردناکترین نشانه افول دربی تهران، همین باشد که این بازی دیگر در تهران برگزار نمیشود. ورزشگاه صدهزار نفری آزادی، خانه تاریخی این رقابت، سالهاست درگیر پروژه بازسازیای است که پایان آن همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد. نتیجه روشن است: باشگاهها برای برگزاری مهمترین مسابقه فوتبال ایران، ناچار شدهاند به شهرهای دیگر پناه ببرند.
دربیهای اخیر در ورزشگاه امام خمینی اراک، با ظرفیتی معادل تنها پانزده هزار نفر، برگزار شدهاند؛ ظرفیتی که در مقایسه با تقاضای واقعی برای این مسابقه، بهشدت ناچیز است. پیش از این نیز شهرهایی مانند تبریز و بندرعباس یکبار میزبان دربی بودهاند، اما تکرار این اتفاق در سالهای اخیر، آن را از یک استثنا به الگویی تلخ و تکرارشونده تبدیل کرده است. …
