کلیولند نوشت: یکی از دلایل این تمرکز بر کسب حاکمیت، این بود که رهبران سیاسی عرب در دوران بین دو جنگ جهانی عمدتاً از طبقات ثروتمند و حرفهای مستقر برآمده بودند. سالهای جنگ هیچ بحران اجتماعی تولید نکرده بود و همان نخبگانی که پیش از سال ۱۹۱۴ از قدرت و شهرت برخوردار بودند – طبقات تحصیلکرده در اروپا از زمینداران و حرفهایها در مصر و نخبگان سنتی در سوریه، لبنان و فلسطین – همچنان در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ از امتیازات خود بهره میبردند.
عراق شاید یک استثنا از این الگو بود، اما حتی در بغداد، نخبگان سیاسی عمدتاً از افسران نظامی پیشین عثمانی بودند که سنتهای رفتار طبقاتی حکومتی عثمانی را ادامه میدادند. این گروههای حاکم تلاش میکردند تا پایگاههای محلی حمایتی خود را حفظ کرده و رهبری مبارزه علیه بریتانیا یا فرانسه را بر عهده بگیرند. این امر نیازمند سازشهای گاهبهگاه بود. …
