با این حال، تأمین مالی بازسازی در شهری مانند تهران، موضوعی چندبعدی است. از یک سو باید سازوکاری فراهم شود که مالکان واحدهای تخریبشده بتوانند بدون گرفتار شدن در فرآیندهای طولانی اداری و هزینههای سنگین، خانه خود را بازسازی کنند. از سوی دیگر، هر تصمیمی در حوزه ساختوساز باید با ملاحظات شهرسازی، ظرفیت زیرساختها و برنامههای توسعه شهری هماهنگ باشد. به همین دلیل، بحث درباره نحوه استفاده از مشوقهایی مانند تراکم ساختمانی مازاد، به یکی از موضوعات مهم در فرآیند بازسازی پس از جنگ تبدیل شده است.
بازسازی اولویت اول است
احمد نیکخواه نائینی، مدیرکل دبیرخانه شورایعالی شهرسازی و معماری ایران، از بررسی گزارش شهرداری تهران درباره روند بازسازی واحدهای آسیبدیده در کمیسیون ماده ۵ خبر داده است. بر اساس توضیحات ارائهشده، برخی اقدامات انجامشده در این مسیر نیازمند تطبیق دقیقتر با مفاد مصوبات ۷۱۲ و ۷۱۶ کمیسیون ماده ۵ است؛ مصوباتی که چارچوب حمایتهای ساختمانی از واحدهای آسیبدیده در جنگ ۱۲ روزه را مشخص کردهاند.
مطابق این مصوبات، شهرداری تهران مجاز شده بود برای جبران بخشی از هزینههای بازسازی واحدهای مسکونی که بهطور کامل تخریب شدهاند، حداکثر تا سقف ۵۰ درصد تراکم مازاد اختصاص دهد. این مشوق میتواند در همان پلاک آسیبدیده یا در قالب یک واحد معوض مورد استفاده قرار گیرد. هدف از این تصمیم، کمک به تأمین هزینه بازسازی برای خانوارهایی بود که خسارت سنگینتری متحمل شدهاند و بازگرداندن آنها به شرایط عادی، نیازمند حمایت ویژه بوده است.
ابزار جبران یا مسیر توسعه شهری؟ …
