نهادهای مختلف در بحرانهای اخیر، اعداد متفاوتی از میزان خسارتهای مختلف منتشر کردند؛ اما کمتر مشخص شد این اعداد بر اساس چه دادهها و روشی محاسبه شدهاند و چه ذینفعانی پشت آنها قرار دارند. فعالان حوزه داده و نمایندگان تشکلهای اقتصاد دیجیتال معتقدند مشکل اصلی ایران کمبود داده نیست؛ بلکه نبود روششناسی شفاف، متولی مستقل و فرهنگ «شناسنامهدار کردن آمار» است.
به گزارش پیوست، در پنل «حقیقت در ترازوی عدد» آیت شیرمحمدی، تحلیلگر داده و مدیر پنل، با اشاره به انتشار آمارهای متناقض در بحرانهای اخیر گفت: سازمانها و نهادهای مختلف، دادههایی منتشر کردهاند که بهدلیل اختلافهای جدی، نمیتوان بهسادگی به آنها استناد کرد.
امیرحسین عسکری مدیرعامل دیتاک نیز تاکید کرد: اعداد بهخودیخود معتبر نیستند و اعتبارشان را از فرایندی میگیرند که به تولید آنها منجر شده است. به گفته او، هر اندیشکده یا پژوهشکدهای که عددی منتشر میکند، باید روش رسیدن به آن را نیز توضیح دهد؛ بهگونهای که پژوهشگران دیگر بتوانند با تکرار همان فرایند، به نتیجهای مشابه برسند.
او گفت: در بررسی مسائل اقتصادی و اجتماعی، هدف پژوهش و روششناسی آن باید قابل مشاهده و بازبینی باشد. پژوهشکدهها و اندیشکدههای معتبر جهان از متدولوژیهای مشخص استفاده میکنند و ایران نیز برای تولید آمار قابل اتکا باید همین مسیر را طی کند.تشکلها؛ میان مطالبهگری و نبود دسترسی به داده
رامیار قنبری، رئیس انجمن شرکتهای پرداخت الکترونیک و نایبرئیس انجمن کسبوکارهای اینترنتی، هدف اصلی تشکلها را حمایت از اعضا و مطالبهگری در برابر حاکمیت دانست؛ اما گفت: چالش اساسی این است که دادههای مورد استفاده در این مطالبهگری چگونه تولید میشوند.
به گفته او، مشکل اصلی در سالهای گذشته فقدان داده نبوده، بلکه دسترسی نداشتن به آن بوده است. بسیاری از کسبوکارها نگراناند اطلاعاتی که در اختیار نهادهای سیاستگذار میگذارند، بعدها علیه خودشان استفاده شود. …
