به گزارش اقتصاد معاصر، علیرضا صادقی، پژوهشگر حوزه فناوریهای پالایش و سوخت، با اشاره به مبانی مهندسی کاربرد ترکیبات اکسیژنه در سوختهای فسیلی اظهار کرد: سوختهای حاوی متانول سالهاست که در ادبیات مهندسی پالایش جهان به عنوان ابزاری موثر جهت بهبود فرآیند احتراق، آرامسوزی و بالا بردن عدد اکتان شناخته میشوند. متانول با ساختار ساده مولکولی خود، به دلیل داشتن عدد اکتان تحقیقی بالای ۱۱۰، یکی از بهینهترین گزینهها برای ارتقای راندمان بنزین پایه به شمار میرود و جایگزین مناسبی برای افزودنیهای فلزی یا ترکیبات سنگین هیدروکربنی است.
این کارشناس ارشد حوزه سوخت با تشریح استانداردهای مرجع بینالمللی در این زمینه گفت: در استانداردهای معتبر جهانی از جمله استانداردهای تدوینشده در اتحادیه اروپا، ایالات متحده و چین، افزودن متانول به بنزین تا سقف ۳ درصد حجمی به عنوان یک حد کاملاً مجاز و استاندارد پذیرفته شده است. این بدان معناست که در این دامنه درصدی، سوخت نهایی هیچ نیازی به تغییر در سامانه سوخترسانی، تعویض لولهها، تقویت پمپ بنزین یا بازتنظیم واحد کنترل الکترونیکی موتور (ECU) ندارد و رفتار سیال کاملاً مشابه بنزینهای متداول هیدروکربنی خواهد بود.
وی در ادامه با اشاره به نسبتهای اعمالشده در طرحهای اخیر داخل کشور تصریح کرد: بر اساس دادههای عملیاتی و اعلام مراجع رسمی، میزان متانول مورد استفاده در کشور رقمی کمتر از نیم درصد (۰.۵ درصد) بوده است. این یعنی نسبت به کار رفته در ایران حدود یکششم حداکثر مجاز استاندارد جهانی است. قرار گرفتن در این بازه ناچیز باعث میشود که سوخت در امنترین حاشیه ترمودینامیکی و شیمیایی قرار گیرد و هرگونه فرضیه درباره ایجاد نارسایی فنی در موتور خودروها از منظر علم شیمی سوخت مردود باشد. …
