به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ کشاورزی ایران سالها بر چند محصول اصلی متمرکز بوده است؛ محصولاتی که از حمایتهای تحقیقاتی، نهادهای، بازار و زیرساختی بیشتری برخوردار بودهاند و به همین دلیل توانستهاند سهم بیشتری از زمینهای کشاورزی را به خود اختصاص دهند. اما تغییر شرایط اقلیمی، کاهش دسترسی به آب و افزایش هزینه تولید، این پرسش را جدیتر از گذشته مطرح کرده که آیا ادامه این تمرکز میتواند پاسخگوی نیازهای آینده کشور باشد؟
مساله فقط کمبود آب نیست. وقتی بخش بزرگی از تولید کشاورزی به تعداد محدودی محصول وابسته باشد، هر شوک اقلیمی، بیماری، آفت یا اختلال در بازار میتواند همزمان بخش قابل توجهی از عرضه غذایی را تحت تاثیر قرار دهد. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد نیز تنوع زیستی را یکی از پایههای تولید پایدار و امنیت غذایی میداند و تاکید دارد که منابع ژنتیکی گیاهی، امکان اصلاح ارقام متناسب با خشکی، شوری، گرما و دیگر تنشهای محیطی را فراهم میکنند. وقتی تنوع از مزرعه حذف میشود …
