به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ این روزها کمی پایینتر از میدان فردوسی تهران، صف خرید ارز پشت دربهای صرافی ملی و صرافیهای بانکی که از ساعت حدود 6 صبح تشکیل شده است، توجه هر رهگذری را جلب میکند.
طبق مصوبهای که دولت دارد، در ازای هر کارت ملی، سالانه 1000 یورو یا 1100 دلار ارز سهمیهای به متقاضی میدهد؛ در حالی که مصارف این ارز سهمیهای مشخص نیست و صرفا مشوقی برای افرادیست که اندکی نقدینگی در دست دارند و به جای استفاده از تولید یا خرید کالا و فعال کردن بازار، به سمت خرید این ارز و ذخیره کردن آن روی میاورند ه اصلاحا به آن دلار متکایی یا دلار خانگی میگویند.
ارزی که پس از فروش به سرنوشت انجماد دارایی دچار و از چرخه اقتصاد و تولید خارج میشود.
شفاف نیست که به چه دلیل در شرایطی که کشور با محدودیت منابع ارزی روبهروست و با کاهش صادرات و درآمدهای نفتی، مواجه هستیم بخشی از ارز موجود بانک مرکزی همچنان با سازوکاری توزیع میشود که مصارف نامشخص دارد و فاصله نرخ رسمی و غیررسمی آن عملا امکان کسب سود بدون فعالیت اقتصادی را برای دلالان و سودجرویان فراهم کرده است. …
