به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، با توجه به موقعیت جغرافیایی ایران و قرار گرفتن کشور در مسیر برخی از مهمترین کریدورهای بینالمللی، توسعه زیرساختهای حملونقل و افزایش سهم کشور از بازار ترانزیت منطقهای به یکی از محورهای مهم سیاستگذاری در حوزه حملونقل تبدیل شده است. با این حال، برخورداری از موقعیت جغرافیایی و زیرساختهای جادهای، ریلی و بندری بهتنهایی برای جذب بار ترانزیتی کافی نیست و هماهنگی میان این بخشها و ارائه خدمات یکپارچه به صاحبان کالا نیز اهمیت قابل توجهی دارد.
در بسیاری از مسیرهای بینالمللی یک محموله برای رسیدن به مقصد نهایی ناچار است از چند شیوه حملونقل عبور کند؛ بهعنوان نمونه کالا ممکن است از طریق دریا وارد یک بندر شود، سپس با شبکه ریلی جابجا و در ادامه از طریق جاده به مقصد برسد. در چنین شرایطی نبود یک سازوکار یکپارچه برای هماهنگی میان این بخشها میتواند موجب افزایش زمان، هزینه و پیچیدگی فرآیند حمل شود و از جذابیت یک مسیر ترانزیتی برای صاحبان کالا بکاهد. …
