به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، توسعه تولید تلفن همراه در ایران طی سالهای اخیر وارد مرحلهای شده که دیگر نمیتوان آن را صرفاً با تعداد خطوط مونتاژ یا گوشیهای تولیدشده ارزیابی کرد. سرمایهگذاری بخش خصوصی در ایجاد خطوط تولید، تأمین تجهیزات و آموزش نیروی انسانی، اکنون این ظرفیت را ایجاد کرده است که سیاست صنعتی کشور یک گام فراتر از مونتاژ بردارد و به سمت توسعه زنجیره سختافزار و نرمافزار حرکت کند.
تفاوت مهم در این میان آن است که «تولید تلفن همراه» در گوشیهای هوشمند، صرفاً به سرهمکردن قطعات محدود نمیشود. یک گوشی هوشمند علاوه بر زنجیره سختافزاری شامل قطعات، برد، نمایشگر، باتری، دوربین و سایر اجزا، به یک لایه نرمافزاری متشکل از سیستمعامل، رابط کاربری، میانافزار، درایورها، بهروزرسانیها و خدمات نرمافزاری نیز نیاز دارد.
بنابراین اگر هدف سیاستگذار ایجاد یک صنعت پایدار باشد، مسئله اصلی دیگر فقط این نیست که چه تعداد دستگاه در داخل مونتاژ میشود؛ بلکه باید مشخص شود چه میزان از ارزش سختافزاری و نرمافزاری محصول در داخل کشور ایجاد میشود.
مسئله فقط مونتاژ قطعات نیست …
