آخرین خبر / اگر به نقشهی ایران نگاه کنیم، دو رشتهکوه بزرگ مثل دو نگهبان نیرومند در سرزمینمان ایستادهاند: البرز در شمال و زاگرس در غرب و جنوبغربی.
البرز، دیواری بلند میان دریای خزر و بخشهای مرکزی ایران است. وقتی ابرهای بارانزا از سوی دریا میآیند، دامنههای سبز البرز به آنها خوشامد میگویند و باران فراوانی دریافت میکنند. برای همین، شمال البرز سرسبز و مرطوب است؛ اما آن سوی کوه، هوا خشکتر میشود. قلهی دماوند، بلندترین قلهی ایران، مانند تاجی سفید بر سر البرز نشسته و در شعر و داستانهای ایرانی، نماد پایداری و پیروزی نیکی بر بدی است.
زاگرس هم از شمالغرب تا جنوبغرب ایران کشیده شده است. این کوهها آب باران و برف را در خود نگه میدارند و رودهایی میسازند که به دشتها، باغها و شهرها جان میدهند. زاگرس در قصههای مردمش، سرزمین بلوطهای کهن، کوچنشینان دلیر و آوازهای محلی است.
کوهها فقط سنگ و برف نیستند؛ آنها آبوهوا، زندگی، فرهنگ و خیال ما را شکل میدهند. ایران را بهتر بشناسیم؛ چون هر قله، صفحهای از کتاب بزرگ هویت ماست.
به پیج اینستاگرامی «آخرین خبر» بپیوندید …
