اعتماد /متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
مهرداد پشنگپور| مقدمه- صحن مجمع عمومی سازمان ملل متحد (UNGA) بیش از آنکه یک مجمع تشریفاتی باشد، کارزار آرایشهای استراتژیک و پدافندهای دیپلماتیک است. یکی از نمادینترین و در عین حال فنیترین رفتارهای دیپلماتیک که همواره در کانون توجه رسانهها و تحلیلگران قرار دارد، پروتکل اعتراض به سخنرانی روسای جمهور دول متخاصم (نظیر دونالد ترامپ) است. در این مواجهات، رویه پایدار هیاتهای مقتدر و بهویژه جمهوری اسلامی ایران بر این استوار بوده است که مقامات عالیرتبه (رییسجمهور، وزیر امور خارجه و سفیر ارشد) در اعتراض به تریبون متخاصم صحن را ترک میکنند، اما دقیقا یک نفر از اعضای فنی هیات روی صندلی رسمی کشور باقی میماند. این نوشتار با کالبدشکافی قواعد حقوق دیپلماتیک و آییننامه داخلی مجمع عمومی مبرهن میسازد که این اقدام، یک پدیده سلیقهای یا ناهماهنگی تشکیلاتی نیست، بلکه یک دکترین صیانتی هوشمندانه برای مهار حقوقی خصم و صیانت از حاکمیت ملی در پهنه مشترک جامعه جهانی است. …
